De vakantie van 2008 had als bestemming Albufeira (Portugal), de alom bekende badplaats in de Algarve. De LEO’s trokken er net als vorig jaar met 9 mensen opuit, al had er wel een mutatie plaatsgevonden. Er was dit jaar sprake van “Unit 11” en “Unit 8”, wat refereert aan het aantal dagen dat men in Zuid-Portugal verbleef. Unit 11 bestond uit Koen, Sander vR., Joost en Sander H. (ook wel bekend als Kunit, Vrunit, Junit en Hunit). Het gezelschap van Unit 8 bestond uit de overige vijf reizigers, te weten Erik, Annemieke, Stefan, Kitty en nieuwkomer Lysan.
Zoals elk jaar werd er verzameld bij de familie W. en toeval of niet, Erik was nog jarig ook op de dag van vertrek. Hierdoor konden we alvorens de reis begon eerst even een drankje en een overheerlijk (door Erik zelfgemaakt!!!) stukje taart nuttigen bij Erik.
In de vroege ochtend van 25 juli werd rond de klok van half 3 richting schiphol gereden waar we om de onchristelijke tijd van 6 uur (Nederlandse tijd) naar Faro vlogen om daar rond 8 uur lokale tijd de eerste stap op Portugese bodem te zetten. Verheugd dat de vakantie kon beginnen en dat we geen BN’ers waren geworden door het programma “Air Crash Investigation” liepen we richting de band waar we de koffers konden ophalen. Helaas werd hier de vreugde al snel opgezet in teleurstelling aangezien 5 van de 9 koffers niet waren meegekomen vanuit Amsterdam. De onfortuinlijke LEO’s waren Sander vR., Erik, Annemieke, Joost en Sander H. Nadat er aangifte was gedaan bleek dat in ieder geval 4 van de 5 koffers terecht waren, deze waren nog in Amsterdam achter gebleven. De koffer van Erik was echter nog niet te traceren. De koffers zouden met de eerste vlucht worden nagestuurd en over de koffer van Erik zouden we nog informatie krijgen. Ongeveer drie kwartier later dan gepland begonnen we dan aan de transfer richting het appartement. Daar eenmaal aangekomen en vele scheldwoorden later kwam iemand met het heldere idee dat misschien de labels verwisseld waren en tot ieders grote verbazing was dat inderdaad het geval. De labels van Erik en Stefan waren verwisseld waardoor nu in ieder geval duidelijk is dat een IQ van 53 volstaat om te worden aangenomen bij schiphol.
Na er een telefoontje aan gewaagd te hebben zou alles goed komen met de koffer van Erik maar niets was minder waar. De koffers van de overige 4 kwamen ’s avonds rond 9 uur aan in het appartement maar de koffer van Erik zat er niet bij. Uiteindelijk kwam deze, nadat het duo Stefan/Erik de volgende dag zelfs opnieuw aangifte hadden moeten doen op het vliegveld van Faro, bijna 48 uur te laat aan.
Traditiegetrouw werd er bij aankomst een broodje hamburger gegeten en voor het eerst sinds jaren smaakte deze uitstekend en met de toevoeging van Calvé mayonaise en ketchup waren we dan ook weer lichtjes opgevrolijkt. ’s Middags kregen we een korte welkomstspeech van de reisleider die ons in een notendop vertelde hoe (nieuw en oud) Albufeira in elkaar zat en welke activiteiten er allemaal georganiseerd werden door “GeuGeu”.
Het belangrijkste voor ons was toch wel dat we op ongeveer 300 meter van het strand af zaten en een kleine 200 meter (bergopwaarts) van de Strip, het bruisende uitgaanscentrum bij uitstek in Albufeira! De activiteiten die ons aanspraken en waar we ons dan ook voor inschreven waren (uiteraard) de 2 kroegentochten (één in het nieuwe gedeelte van Albufeira en een in het oude gedeelte), de Lazy Pool Day en het Waterpark.
Rond 1 uur konden we de appartementen betrekken. Unit 11 zat in een oud, klein afgeragd appartement met als enig voordeel dat er een klein grasveldje bij zat en dat het op nog geen 10 meter van het zwembad lag. Het appartement van Unit 8 leek in eerste instantie een stuk beter, met een kamer, een keukentje, een badkamer met douche en toilet, nog een apart toilet in een andere kamer, 2 slaapkamers en zelfs een tv. Echter, het balkon dat hierbij zat leek nergens op, en iedere keer dat je het appartement binnenkwam viel je zowat flauw van de stank die er hing. Voor de kenners onder ons kan er gezegd worden dat de geur ongeveer vergelijkbaar was met de stank die je krijgt als Sander vR. en Maarten vR. tegelijkertijd naar de wc zijn geweest. Uiteindelijk hadden we als hoofdverblijf dus maar geen van beide appartementen aangewezen.
De middag bestond vooral uit het wachten op de koffers. Tussentijds waren er alvast even wat boodschappen gedaan zodat de eerste pintjes open geplopt konden worden en hiermee was de zoektocht naar fatsoenlijk local bier begonnen. Het eerste biermerk dat er aan moest geloven was “Sagres”. Na 2 slokken was al wel duidelijk dat dit ‘em niet ging worden, waardoor deze ranzige uilenzeik op aanrader van Jeffrey te Meijert snel werd ingewisseld voor “Super Bock”. Jeffrey “ik-print-alle-foto’s-van-de-Hyves-van-mooie-vrouwen-die-naar-Albufeira-gaan-uit-om-ze-daar-bij-naam-te-kunnen-noemen” Meijer was namelijk als Bokito tussen de Hunden ook meegekomen naar Albufeira.
De avond brak aan het werd tijd om een hapje te gaan eten. Aangezien de hamburgers van die morgen ons zo goed bevielen besloten we om in dat zelfde restaurant (Vivaldo’s) ook het eerste diner van de vakantie te nuttigen. Waar Unit 8 het op de eerste stapavond massaal liet afweten bleek Unit 11 nog vol energie te zitten waardoor zij besloten “de Strip” maar eens te gaan verkennen. Toen na een wandelingetje van enkele minuten het einde van de Strip alweer in zicht kwam bleek dat er enkel Engelse cafés zaten, enkele uitzonderingen daargelaten. Uiteindelijk liet Unit 11 zich, overgehaald door enkele shotjes, toch maar bij sommige gelegenheden naar binnen praten al bleef de brandende vraag: ‘waar zijn de Nederlanders?’. Die werden later op de avond gevonden, toen we werden aangehouden door een of andere alternatieve Duitse rocker (stop, stop, stop, das rockt nicht!!!), die ons eenzelfde alternatieve bar in wou krijgen. Daar hem dat zonder problemen lukte waren de eerste baco’s en vodka’s van de vakantie een feit. Om echt zat te worden verwees deze kerel ons naar de bar ernaast:”CELEBRATION”. Hier hebben we de rest van de avond gespendeerd, waarbij we tevens de Hunden uit Oud-Azem tegen kwamen. Na een vermoeiende eerste dag werd bijtijds (tegen half 4) appartementswaarts gekeerd om daar neer te ploffen in bed om pas de volgende middag weer uit coma te geraken.
Inmiddels waren 8 van de 9 koffers gearriveerd waardoor ook de cd-speler was aangekomen. Het 2e tosti-ijzer liet, samen met de koffer waarin deze vervoerd werd, nog op zich wachten waardoor voorlopig alleen het tosti-ijzer van de Joost aangeslingerd kon worden. Gelukkig waren er een paar casino-witjes gehaald en had Koenõ een paar kilo kaas meegenomen zodat er van de eerste tosti’s genoten kon worden. De gerenommeerde tosti-eters vonden toch dat een tosti zonder ham geen tosti is, waardoor er in de winkel ham werd gehaald voor de volgende rondes die er zouden volgen deze vakantie.
De Leo’s gingen deze zaterdag het strand maar eens verkennen waar bleek dat het zeewater toch harde-tepel-koud was. Gelukkig had Sander vR. 2 volleyballen bij zich, waarvan er 1 de reis helaas niet had overleeft, zodat we in ons heerlijk gebruinde torso’s onze voetvolleykunsten konden vertonen. Na terugkomst bij het appartement besloot men een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Net als voorgaande jaren werd ook in deze vakantie na een strandbezoek even gebruik gemaakt van het zwembad, om het zand van de tere huidjes weg te poetsen. Dit jaar zaten daar echter enkele haken en ogen aan, aangezien onze buurman Terror Jaap regelmatig middels een bommetje al het water uit het zwembad sloeg. Met zijn 200 kilootjes schoon aan de haak was dat voor hem immers geen probleem.
Een dagje strand maakt uiteraard hongerig waardoor de Leo’s, deel uitmakend van de tosti-generatie, het tosti-ijzer maar weer aanspoorde tot het vervaardigen van een nieuwe lading. Dit maal werd er ook ham toegevoegd maar dit bleek toch niet helemaal de ham die men in gedachte had. Een stuk rubber was eerder het juiste woord aangezien de ham niet in stukken te krijgen was. Binnen een mum van tijd had iedereen dan ook zijn mond verbrand. Ondanks dat de ham niet volledig het gewenste tosti resultaat gaf hadden we wel Lysan overtuigd van de waarde van tosti-ijzers op vakantie, waardoor uiteindelijk ook zij het nut hiervan begon in te zien.
Nadat de buikjes gevuld waren was het tijd voor het dagelijkse middagdutje, waarna men zich kon opmaken voor de eerste kroegentocht door oud-Albufeira. Na in dit gedeelte van de stad een vorkje te hebben geprikt kon de kroegentocht beginnen. Met een heel leger van GeuGeu jongeren werd er richting gezet naar Ricky’s bar, een geweldige tent met onder andere Adriaan en een slangenmens achter de bar en dj Thom (die ook morgen draait) achter de ‘draaitafel’. In dit Nederlandse feestcafé was het niet alleen gezellig, er werd ook Grolsch geschonken en dat zinde ons ras-Achterhoekse wel. Na hier een uurtje vertoefd te hebben gingen we door naar Bloopers, een soortgelijke tent alleen een stuk drukker en warmer. Ook hier was het erg gezellig en ook deze tent was zeker voor herhaling vatbaar! We vervolgden onze reis naar een of andere hardstyle/hardhouse achtige toko (ik weet niet eens wat het precies was wat ze er draaide, maar leuk was anders). Gelukkig hingen er hier enkele plasmaatjes waardoor we ons maar toelegde op tv kijken onder het genot (alhoewel, de pils was hier niet echt te drinken…) van een pintje. Voor ons was het al wel duidelijk waar we rest van de avond heen zouden gaan waardoor we als echte Hollanders in de laatste kroeg alleen het shotje nog even soldaat maakte. Hierna liepen we linea recta terug naar Ricky’s Bar.
Het bleek echter dat dit oerhollands feestcafé niet echt in trek was bij de overige vakantiegangers want naast ons waren er nog ongeveer 15 mensen. Uiteraard maakte ons dat niets uit, want met een paar klanken van Nederlandse bodem (en een vleugje Happy Hardcore) maak je een Leo al snel blij. Nadat er even een bitchfight plaatsvond kreeg Lysan per ongeluk een malibu-pineapple met sinas (o.i.d.) in plaats van een malibu-cola. Het bleek een schot in de roos. Naast gewoon malibu zat er waarschijnlijk binnenkort ook malibu-pineapple in huize Ter Heerdt te vinden zijn. De overigen hielden het echter gewoon bij de oude vertrouwde pintjes. Daar waar enkele Leo’s iets eerder dan de anderen het appartement weer opzochten kregen we wel allemaal te maken met hetzelfde probleem; de taxi’s. Er was dan wel een taxi standplaats maar daar stond elke nacht een rij voor van (in wachttijd uitgedrukt) 3 kwartier. Gelukkig bestond Unit 11 enkel uit vocalisten die met hun hartstochtelijke gezang de rest van de rij liet meegenieten van de Graafschapliederen die er uit de gouden keeltjes klonken. Een enkeling denkt echter nog steeds dat we uit Winterswijk komen…
De zondag brak al vroeg in de middag aan. Vroege vogel Erik haalde het keer op keer in zijn hoofd om de rest van de elite wakker te maken maar zo had de rest gelukkig ook nog wat aan zijn dag. ’s Morgens was tevens de laatste koffer aangekomen zodat Erik zich ook in zijn eigen kleren kon hijsen en Stefan niet steeds moest bijspringen. De rest van de groep had er ook baat bij want tosti-ijzer nummer 2 was gearriveerd. Uiteraard werd hier gretig gebruik van gemaakt waardoor er met het ontbijt wederom werd aangevangen met de tosti’s. De schrik zat er echter even goed in toen bleek dat de 2 kilo kaas die was meegenomen uit Wijnbergen er binnen 2 dagen al doorheen was gejaagd. Gelukkig bleek ook de Portugese kaas van goede kwaliteit te zijn, waardoor het ontbijt deze vakantie geen problemen meer zou opleveren. Na even een zwembad-/strandbezoekje was het alweer tijd om wat avondrust te pakken omdat men uiteraard ’s avonds goed voor de dag moest komen. Het diner werd genuttigd in een restaurantje aan de rand van de zee. Helaas kun je niet altijd geluk hebben met de kwaliteit van je eten en dit was zo’n momentje, sommige stukken vlees was zelfs met een mes nog niet door te snijden en de patat was zo slap dat het vet er letterlijk van afdroop. Uiteraard waren we de beroerdste niet (dat was men vaak op de vroege middag; het moment dat iedereen met al zijn brakheid ontwaakte uit een diepe coma) en zorgde eenieder voor een goede bodem want er moest weer een bezoekje gebracht worden aan de uitgaansgelegenheden.
Bloopers was als eerste aan de beurt. Uiteraard was het er gezellig en er werd dan ook veel meegezongen en genoeg gedronken, al was de bar vaak moeilijk te bereiken waardoor je voor een beetje vocht flink wat werk moest verzetten. Dit was dan ook het grootste opstakel waardoor de Leo’s toch maar besloten om ergens anders heen te gaan. Na even bijgekomen te zijn op het plein in Oud-Albufeira-City werd besloten dat Ricky’s bar er toch maar weer aan moest geloven. Helaas stond de crew bij dit etablissement buiten met het idee de kroeg te sluiten. Het was dan natuurlijk ook al 1 uur en dat betekende kinderbedtijd… Toen wij echter met 9 man (6 man/3 vrouw) aankwamen besloot men toch maar om de boel weer open te gooien en met wederom Thom achter de knoppen werd er weer een leuk feestje van gemaakt. Al bleef het voor Thom lastig om “Rosanne” en “de Soldaat” uit elkaar te houden.
Met een bezetting van 3 personeelsleden en 14 feestgangers werd er een sfeerverhogende factor tegen aan gegooid door in de vorm van limbodansen. Uiteraard bleef van de crew het slangenmens over maar onze eigen Erik, van wie menigeen hem nog nooit in zulke houdingen had zien manoeuvreren, bleef van de partypeople over. Uiteindelijk moest Erik het afleggen waarbij hij er nog wel een shotje aan overhield. Waar hij gestimuleerd werd om een jägermeister te nemen koos hij echter voor een iets minder vertrouwde alcoholische versnapering. Flink wat Grolschjes, polonaises en vogeltjesdansen later werd, nadat we “onze club, uit Doetinchem” ook in Albufeira enige naamsbekendheid hadden gegeven, het bedje maar weer eens opgezocht.
De volgende dag weer dezelfde routine: ‘goedemorgen Erik’, tosti’s, strand, zwembad, rusten, eten en stappen. Tussen het zesde en zevende element voegde men echter een nieuw element toe, te weten de Zwadjes! Een korte toelichting voor de mensen die dit fenomeen niet kennen: een Zwadje is een Zweeds Adje waarbij met een mes een, niet te klein, gat aan de zijkant (wel onderaan) van een bierblikje wordt gemaakt. Hierna doet u het lipje open en tegelijkertijd met een soepele polsbeweging zet u het blikje rechtop zodat u binnen 10 seconden het blikje leeg heeft. Het zwadje (zoals de Leo’s dit verschijnsel liefkozend noemen) is geïntroduceerd door de Zweedse jeugd, naar Nederland gehaald door Eddy Zoëy met zijn schitterende programma “Hoe gastvrij is Zweden” en gepatenteerd door De Leo’s. Met Super Bock is dit prima te realiseren en ook Grolsch en Heineken zijn goedgekeurd, het Portugese Sagres wordt ten zeerste afgeraden.
Uiteraard verwachte het thuisfont enkele souveniertjes, sommigen voelde enige verplichtingen, anderen geheel uit vrije wil. Op maandag werd al (relatief) vroeg de jacht de souvenirs geopend. Hiervoor gingen we per bus naar het oude gedeelte van Albufeira waar eerst even een ontbijtje weggewerkt moest worden. Toen we op het terras van onze tosti’s aan het genieten waren, kwam een schooier c.q. straatmuzikant ons geld uit onze zakken kloppen door op zijn trekzak de vogeltjesdans spelen. Ook werd Lysan/Delilah hartstochtelijk toegezongen, wat zij uiteraard zeer kon waarderen… Hierna werd besloten om de tentjes af te struinen om zo voor ieder wat wils te zoeken. Enkele uren en mojito’s verder, die echter niet bij iedereen evengoed viel, vonden de dames het tijd om de haren in te laten vlechten. Lysan koos voor een gevlochten kant, Kitty pakte het iets groter aan door ongeveer de helft in te laten vlechten maar de overtreffende trap zat bij Annemieke. Zij liet haar complete haardos invlechten, een tijdrovende bezigheid maar het resultaat mocht er zeker wezen.
Het liep al tegen de avond en met een kroegentocht in ons achterhoofd, het nieuwe gedeelte was deze avond aan de beurt, moest er nog ergens gegeten worden. Na snel even een maaltijd weggewerkt te hebben werd de taxi richting appartement genomen waarna om een uurtje of 11 de kroegentocht in het nieuwe gedeelte begon. Ook tijdens deze kroegentocht werden er 4 gelegenheden bezocht (Celebrations, Wild & Co, Liberto’s en Bubah Bar), waarbij bleek dat de kroegen en discotheken in het nieuwe gedeelte toch wat beter bevielen dan het oude gedeelte.
De dinsdag was een dag van rust en routine. Voor de woensdag stond de lazy poolday op het programma, waar we konden relaxen aan het zwembad onder het genot van een overheerlijke coronõ (of iets anders) en er uiteindelijk gebarbecued werd.
Daar waar een enkeling ’s avonds het tosti ijzer nog even aanslingerde zocht een ander zijn bed op. Zo heeft iedereen zijn manier om weer fit te worden voor een avondje Albufeira. Met in het achterhoofd dat de volgende dag het waterpark op het programma stond konden de Leo’s zich alcoholtechnisch toch niet inhouden deze avond. In een sfeervol Albufeira (nieuwe gedeelte) was het wederom erg gezellig, al was de toestand nadien (te) beschonken en de nachtrust (te) kort. Hierdoor schoot het ontbijt er voor velen donderdagochtend bij in, omdat de bus richting het waterpark al om half 10 klaar stond. Deze busreis was niet voor iedereen even prettig en gelukkig waren er enkele plastic tassen aanwezig. Voor de MAKKOED-titel (Meest Aantal Keer Kotsen Op Een Dag) was natuurlijk dit de uitgelezen mogelijkheid en nieuwkomer Lysan greep tijdens deze tocht dan ook de meteen leiding in het MAKKOED-klassement. Later bleek dat voor de gehele delegatie de busreis niet 10 minuten langer had moeten duren, omdat voor vrijwel iedereen gold dat het kotsen nader stond dan het lachen.
Eenmaal in het waterpark aangekomen bleven Sander H., Sander vR., Kitty en Lysan maar even op de handdoeken liggen om te bekomen van een beroerde reis terwijl de rest alvast de glijbanen gingen verkennen. Na een half uur sloten Kitty, Lysan en Sander H. aan bij de groep terwijl Sander vR. de sanitaire voorzieningen maar eens ging opzoeken. Hij kon het natuurlijk niet laten gebeuren dat hij zijn (eerlijk verdiende) MAKKOED-titel van 2007 moest overdragen en dus knielde hij voor het porselein om met deze actie op gelijke hoogte te komen met Lysan. Door dit enkele malen te herhalen deze dag heeft Sander vR. zijn titel uit 2007 dit jaar geprolongeerd!
De laatste avond van unit 8 was aangebroken. Op aanraden van de reisleiding gingen we eten bij een restaurant dat hoog aangeschreven stond bij GeuGeu. Na de maaltijd konden wij hier ons ook wel in vinden. Hierna hebben we gezamenlijk nog even wat gedronken waarna Unit 8 zich ging opmaken voor de terugreis en Unit 11 op stap ging.
Vrijdagochtend diende 5/9e van de aanwezige Leo’s om vijf uur in de ochtend klaar te staan voor vertrek. Het begon alweer langzaam licht te worden toen Unit 11 terugkwam van hun Engelse kroegentocht waarna zij besloten om de anderen wakker te maken. Toen de bus eindelijk arriveerde werd er innig afscheid genomen waarna de achterblijvers eindelijk naar bed konden.
Unit 11, Sander vR., Sander H., Joost en Koen, hadden toch het idee om in de laatste paar dagen nog iets van het zonovergoten Portugal mee te pikken waardoor er besloten werd om met de Jeep Safari van zaterdag mee te gaan. Doordat een Leo zich geen twee maal stoot aan dezelfde steen, werd besloten om het deze vrijdagavond maar een beetje rustig aan te doen. Het waterpark incident lag namelijk nog vers in het geheugen. De volgende dag moest men al om 9:00 uur al paraat staan en dit kon wel eens een heftiger ritje worden dan de bus naar het Waterpark.
De vrijdagavond bracht ons onder andere bij Le Garage. De propper die hiervoor werkte had ons al vele malen voorbij zien komen en waagde zich er ook maar niet meer aan om ons aan te spreken. Ze kon het dan ook erg waarderen dat wij Le Garage (niet te verwarren met het Amsterdamse Le Garage) met een bezoekje kwamen vereren. Onder het genot van een goed muziekje werden er weer rustig enkele Corona’s achterovergetikt. Hierna namen we nog even een kijkje in een Engels karaoke-café. Deze delegatie had dit café al eerder bezocht, maar toen was er geen “Dog”. Nu zat het café afgeladen vol met Engelsen die dachten dat ze konden zingen. Ook waren er enkele jeugdige Engelse kroegtijgers aanwezig, al hadden die nogal moeite om wakker te blijven. Zo lag er bijvoorbeeld een jochie van amper 10 jaar aan de bar te slapen…
De zwaarste dag van de vakantie stond voor de zaterdag gepland. We stonden rond 8 uur op, maakte ons klaar voor de trip en werkte snel een tosti naar binnen waarna we om 9 uur voor het appartement stonden. Na enkele minuten gewacht te hebben kwam onze gids ons in een “zebra-jeep” ophalen. Hij stelde zich voor als Johnnie, Johnnie no stress alias Johnnie Schumacher. Nadat hij vertelde dat hij zijn rijbewijs gister bij de supermarkt gekocht had, moesten we eerst nog andere mensen op halen. De Leo’s hoopten hier uiteraard dat er enkele schoonheden in zouden stappen maar die hoop was snel vervlogen toen bleek dat er een Schotse familie bij kwam. Dan denk je als LEO zijnde nog wel een aardig woordje Engels te verstaan, Schots is weer van een hele andere categorie. Stefan met zijn legendarische woorden “Wi’j wollen to pay” was dan ook nog duidelijker voor de Leo’s dan dat wat deze Schotten uitkraamden. Zelfs een Duitse gids die alsmaar “Spinalonga” en “Lepra kranken” zegt, was nog minder irritant dan dat Schotse taaltje.
Johnnie bracht ons eerst naar een verzamelpunt, van waaruit we met 4 jeeps het pittoreske en heuvelachtige Portugal gingen verkennen. We kwamen langs veel kleine dorpjes waar voornamelijk oude mensen woonden. De verklaring van Johnnie luidde hierbij dat de jonge mensen liever gaan werken in een café, restaurant of… als safarigids.” Na amper vijftien minuten werd voor Unit 11 dan ook al duidelijk dat dit toch wel de mooiste dag van de vakantie was en dat we dit al veel eerder hadden moeten doen op eerdere vakanties.
Tijdens de safari werd er onder andere gestopt bij een boerderij waar er een zeer sterke drank gebrouwen werd. Uiteraard moest hiervan geproefd worden waarbij er verteld werd dat als je nadat je het drankje op had niet lachte, dat je er nog een zou krijgen. Unit 11 dacht dat het nog wel mee zou vallen qua sterkte maar met zo’n 50 % alcohol hakt er toch behoorlijk in. Men kreeg dan ook in eerste instantie geen lach om de mond waardoor het glaasje nogmaals werd gevuld. Onder het motto “leuk voor op de zaterdagavond” hadden de Leo’s een paar flessen als souvenir meegenomen om er in eigen land wederom van te genieten.
Verder werd er gestopt bij een bron waar de Leo’s een verfrissende duik konden nemen. Deze verfrissing was zeer gewenst na enkele uren in de brandende zon in de jeep te hebben gestaan. Uiteraard moest Johnnie door een van ons er in gegooid worden, Koen ontfermde zich over deze taak. Na hier 30 minuten te hebben vertoefd werd er iets verderop gestopt om te eten, hier kregen we borden vol met kip met als toetje een beetje fruit. Aangezien de Leo’s hun dagelijkse portie vitamines al een tijdje niet meer binnen hadden gekregen waagde een enkeling zich er aan om een sinaasappel te proberen. Hierbij liet Koen echter zien normaal ook zeer weinig fruit te eten want zijn manier van een sinaasappel eten deed verscheidene mensen tot lachen brengen. Zijn idee om die mensen met de sinaasappel voor de kop te gooien om zo het lachen te doen stoppen werd hem door de andere Leo’s afgeraden.
De laatste stop was bij een oude vrouw die watermeloenen verkocht. Johnnie: “Everything is 1 euro, even the lady.” Onze mening was dat we die vrouw maar aan Johnnie overlieten. Tenslotte werd er weer gang gezet richting de thuisbasis en rond 5 uur stonden we weer voor ons appartement.
’s Avonds werd er vol genoegen teruggekeken op de safari want naast het bezichtigen van een schitterend stukje Portugal zat er ook wel degelijk een leerelement in deze trip; het voornaamste exportproduct van Portugal is kurk, 70% van de wereldproductie komt hier vandaan. Een ander weetje was dat het van groot belang is dat het af en toe regent, want anders komen er bosbranden. Aangezien dat in Zuid-Portugal nogal een tijdje geleden was stond er dan ook zo’n 5 kilometer verderop een stukje bos in lichtelaaie…
Voor de laatste echte stapavond werd er besloten om het, net als een jaar eerder bij Havana’s in Chersonissos, een latertje van te maken. Nadat we eerst ff een laatste groet aan Ricky’s bar brachten, waar enkele zeer fijne cocktails naar binnen gewerkt werden, begaven de Leo’s zich naar de Kiss. Dit moest een zeer leuke tent zijn om een afterparty te houden, tenminste dit was enkele Leo’s ter ore gekomen. Verder dachten de Leo’s dat deze tent aan de andere kant van de stad stond waardoor maar met de taxi gingen. Echter, de Kiss bleek op vijf minuten lopen van het appartement te zitten.
De discotheek viel behoorlijk tegen en rond een uurtje of vier werd er besloten om naar huis te gaan. Toen wij naar buiten liepen zagen we een grote rij voor de deur staan, wij kregen bijna medelijden met degene die nog in deze rij stond omdat er binnen vrijwel niets te beleven was. Na afloop van de vakantie hoorde de Leo’s pas dat het vanaf een uurtje of vier / vijf pas echt gezellig werd.
De zondag werd weer rustig begonnen met tosti’s waarna voor de laatste keer werd gezwommen in de zee en in het zwembad. Ook maakte de Portugese zon gebruik van zijn laatste mogelijkheid om nog iets te maken van de nog blanke Leo huidjes.
‘s Avonds moest er nog even afscheid genomen worden van Sergio in de Celebrations. Sergio, waarvan niemand eigenlijk wist hoe hij echt heette, was hier barkeeper en Sander vR. herkende Sergio nog uit de Salou tijd waar hij in ’t Gat van Holland achter de bar stond.
De planning was om het niet te laat te maken, omdat er maandagochtend weer vroeg uit het appartement vertrokken moest worden. Nadat wij als een van de eerste in het café stonden, kwam er een ober naar ons toegelopen om te vragen wat wij wilden drinken. Omdat we met vier man waren, werd er besloten om acht bier te halen omdat deze ober niet de vlotste was. Gelukkig had Samir (het beestje moet een naam hebben), snel in de gaten dat zijn pils-bezorg-route via ons moest en dat hij er automatisch bij elke keer dat hij langs kwam acht bier neerzette.
Zoals ieder jaar moet Sander vR. met een barvrouw / flügel-dame op de foto. Zo ook dit jaar, dus vertelde wij dat dit normaal is op onze vakanties. Verder vroeg zij of wij nog andere rituelen hadden. En dat waren natuurlijk de bijnamen! Zo legde wij uit waarom de Sergio Sergio heette, Samir Samir en Amir Amir. De flügel vrouw kon natuurlijk niet in het bijnamencircuit ontbreken waarop er “Manuela” (…ze lag daar op de grond…) van Jacques Herb door de Celebrations galmde. En nu ze dan toch naast ons stond konden er meteen enkele Flügeltjes worden ingeslagen.
Toen sluitingstijd naderde moest er natuurlijk nog een drankje met Sergio gedaan worden en dit werd natuurlijk op de gevoelige plaat vastgelegd. Sergio maakte een er leuke drankmix van die hij letterlijk in vuur en vlam zette. Nadeel was dat hij hierdoor de halve bar in de fik stak, maar de Leo’s waren niet te beroerd om de boel even uit te blazen. Met dit laatste drankje zeiden de Leo’s het Portugese nachtleven vaarwel.
De volgende ochtend werd er met hoofdpijn opgestaan en baalde de Leo’s dat er geen tekkels waren om mee te lopen… De laatste dag werd nog gezellig op een terras doorgebracht, waar de vakantie nog even werd besproken. Toen de rekening kwam, dachten de Leo’s meteen aan de bagage en het maximaal aantal kilo’s, dus werd al het opgespaarde kleingeld gebruikt om te betalen. De bediening kon dit niet echt waarderen, maar dit was toch de laatste keer dat we daar zouden komen.
Na een hapje gedaan te hebben in Vivaldo’s, het restaurant waar we de vakantie ook begonnen met een broodje hamburger, werd er naar het appartement vertrokken om ons nog even op te frissen en te wachten tot de bus ons kwam halen die ons naar het vliegveld bracht. De terugreis verliep zonder problemen en ook de koffers van de hele vakantiecrew waren gelukkig allemaal meegekomen. Op Schiphol stonden Stefan, Kitty en Lysan ons op te wachten om unit 11 weer veilig thuis te brengen.
Om de foto’s van de vakantie te bekijken, klik hier.